Pełnomocnictwo

Pełnomocnictwo umożliwia dokonanie pożądanej czynności pomimo nieobecności osoby zainteresowanej – w jej imieniu i na jej rzecz działa pełnomocnik.
Udzielenie pełnomocnictwa jest czynnością jednostronną (dokonuje jej mocodawca, bez udziału pełnomocnika).
Pełnomocnictwo może upoważniać o ogółu spraw, czyli do czynności zwykłego zarządu – nosi wówczas miano pełnomocnictwa ogólnego. Do jego ważności niezbędne jest udzielenie go w formie pisemnej. Można udzielić umocowania do danego rodzaju czynności przekraczających zwykły zarząd (np. powtarzających się) – czyli tzw. pełnomocnictwa rodzajowego. Jego forma zależy od wymaganej przez prawo, bądź umowę, formy dla dokonania tych czynności (zastrzeżonej ad solemnitatem, czyli pod rygorem nieważności). W końcu, pełnomocnictwa można udzielić do dokonania jednej, określonej sprawy. Tu zasada odnośnie formy jest taka sama, jak przy pełnomocnictwie rodzajowym – pełnomocnictwo musi być, pod rygorem nieważności, udzielone w takiej samej formie, jaka wymagana jest do dokonania czynności (np. pełnomocnictwo do zbycia/nabycia nieruchomości wymaga formy aktu notarialnego, tak jak sama czynność).
Pełnomocnikiem może być osoba fizyczna także wtedy, gdy jest ograniczona w zdolności do czynności prawnej. Będzie mogła ona udzielać dalszych pełnomocnictw tylko w wypadku wyraźnego zezwolenia przez mocodawcę. Pełnomocnik nie może przy dokonywaniu czynności na podstawie udzielonego pełnomocnictwa na rzecz samego siebie, chyba że wyraźnie wynika to z treści umocowania. Tak samo rzecz ma się w przypadku reprezentowania przez pełnomocnika obu stron czynności.
Jeśli pełnomocnik dokona czynności jednostronnej z przekroczeniem umocowania – będzie ona nieważna. Gdyby zaś zawarł umowę – jej skuteczność będzie zawieszona – do czasu potwierdzenia jej przez mocodawcę, w wyznaczonym przez drugą stronę terminie. Bezskuteczny jego upływ skutkuje zwolnieniem jej z zobowiązania i aktualizuje odpowiednie roszczenia do falsus procuratora. Z kolei w sytuacji, w której „były” pełnomocnik dokona czynności prawnej po wygaśnięciu pełnomocnictwa, ale w granicach pierwotnego umocowania – czynności te wywołują skutek chyba że druga ich strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć.
Pełnomocnictwo można w każdym momencie odwołać (chyba że mocodawca zrzekł się tego prawa, z racji na treść stosunku prawnego, będącego jego podstawą) – aby jednak odwołanie było skuteczne, pełnomocnik musi być o tym poinformowany. Zobowiązany jest wtedy do zwrotu dokumentu pełnomocnictwa. Może on żądać jego odpisu, jednak nanosi się wtedy nań adnotację o jego odwołaniu. Pełnomocnictwo nieodwołane wygasa po jego „wypełnieniu” – czyli gdy czynność, do której upoważniało, została dokonana, jak też, co do zasady – w przypadku śmierci mocodawcy bądź pełnomocnika. W tym drugim bowiem przypadku przepisy Kodeksu cywilnego umożliwiają zastrzeżenie o nie wygasaniu pełnomocnictwa na wypadek śmierci mocodawcy bądź pełnomocnika.
Szczególnym pełnomocnictwem jest prokura – udziela jej przedsiębiorca podlegający obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców (KRS). Umocowuje ona do dokonywania ogółu czynności sądowych i pozasądowych, związanych z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. Powinna być ona udzielona na piśmie, pod rygorem nieważności. Prokurentem może być osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych. Prokura wygasa z chwilą śmierci prokurenta, a trwa nadal w przypadku śmierci przedsiębiorcy, a także w przypadku jego likwidacji. O udzieleniu i wygaśnięciu prokury przedsiębiorca zawiadamia sąd rejestrowy.
O ty, jakie dokumenty trzeba okazać notariuszowi do udzielenia pełnomocnictwa, kliknij tutaj.